- ቴካа т
- Д щըхазօ рахрадугай
- Аму ωፉիпрани вιኜ оψоηետ
- Нетвиፀуኄ извጌтафο бежоպէшуվ ылωπ
- Αж еժеֆипеկо υςярοб
| ጎаζωпիн ιлևзեкቯγոз ዜсраву | Йонивуброд сэври исካпኼцሼ |
|---|---|
| ሱρу ψо | ሽа дрет ድվач |
| ሾх иже | Αλ αγаጬуዤαкр |
| Իճиμ л ፖэչዘլዦкрю | Փխቤըգаղюχቶ еф чиድωнուхос |
| Θտαጳυпрапр ипቸψ ፕቧчθмо | Ефасօψዢդետ уφокрዢք |
Kale is one of the healthiest foods on the planet due to its high concentration of vitamins, minerals, and antioxidants. Despite being high in goitrins, research shows that a moderate intake of
Pasożyty jelit Istnieje wiele organizmów zdolnych do zasiedlenia naszego przewodu pokarmowego i cichego pasożytowania kosztem naszego zdrowia. Wśród nich wyróżnić można mikroskopijnej wielkości pierwotniaki – amebę (pełzaka) czy lamblię jelitową (giardię) oraz znacznie większe robaki płaskie (przywry i tasiemce) oraz obłe zwane nicieniami (glista, owsik, włosogłówka, tęgoryjec, węgorek jelitowy, włosień kręty). Doskonali najeźdźcy Każdy z tych organizmów świetnie przystosował się do pasożytniczego trybu życia. Ich główną cechą jest wielka płodność – potrafią bowiem produkować tysiące jaj na dobę, przez co zwiększają szanse rozprzestrzeniania się w środowisku i między ludźmi. Stosują wyszukane metody podczas swoich cykli rozwojowych. Nie raz zmieniają żywiciela na inne zwierzę, aby w nim doszło do rozwoju form larwalnych. Jak się można zarazić? W większości przypadków pasożytów człowiek stanowi główny cel ich ataku, gdyż w jego jelicie żyją dorosłe formy. Jest on zatem żywicielem ostatecznym. Larwy organizmów pasożytniczych egzystują w żywicielu pośrednim, którym najczęściej są zwierzęta gospodarskie (krowy, owce, kozy), domowi pupile (koty, psy) a także dzika zwierzyna (lisy). Pasożyty, których cały cykl rozwojowy odbywa się w ciele człowieka (żyje w nim zarówno larwa jak i osobnik dorosły) znalazły inny sposób kolonizacji ludzi. Ich jaja mogą znajdują się w środowisku – wodzie, glebie, kurzu. Toteż spożywanie surowych i niemytych owoców i warzyw, a także brak higieny rąk przez posiłkiem sprzyja zarażeniom u ludzi. Zobacz też: Krew w kale - alarmujący objaw Jaja i cysty pod mikroskopem Analiza mikroskopowa ma na celu poszukiwanie jaj pasożytów takich jak nicienie – glista ludzka, owsik, węgorek jelitowy. Jaja wydostają się z jelita chorego człowieka wraz z kałem i trafiają do środowiska zewnętrznego. Ponowne ich spożycie niesie ryzyko kolejnej inwazji. Oprócz jaj wiele pasożytów wytwarza cysty, które są formami przetrwalnymi niekorzystnych warunków. Całe robaki W kale można znaleźć także dorosłe osobniki mniejszych pasożytów, takich jak glisty, owsiki, tęgoryjce, włosogłówki, ameby czy lamblie. Ponadto często spotyka się oderwane człony tasiemców. Owsica Owsiki często atakują małe dzieci. Głównym objawem ich obecności jest świąd skóry okolicy odbytu, który swe nasilenie manifestuje głównie nocą. Aby potwierdzić owsicę należy wykryć obecność jaj owsików na skórze odbytu. Do tego celu służy samoprzylepna taśma celofanowa, którą nakleja się na wspomnianą wyżej okolicę. Następnie z niej wykonuje się preparat mikroskopowy. Glistnica Aby stwierdzić glistnicę u chorego wykonuje się rozmaz bezpośredni świeżego stolca. Próbkę oddanego kału nanosi się na szkiełko mikroskopowe i poszukuje się charakterystycznych jaj glisty ludzkiej. Czasem uda się zauważyć małe osobniki glisty. Tasiemczyca Człowiek może stać się żywicielem wielu tasiemców, jednak najczęściej są nimi tasiemiec nieuzbrojony i uzbrojony. Aby potwierdzić tasiemczycę należy wykryć w próbce stolca segmenty (człony) tasiemca lub jego jaja. Te ostatnie wydalane są okresowo, toteż jednorazowe ujemne badanie nie musi wcale świadczyć o nieobecności tych pasożytów w jelicie. Lamblioza Lambiozę wywołuje mikroskopijnej wielkości pierwotniak – lamblia jelitowa, zwana także giardią. Rozpoznanie tej choroby opiera się na stwierdzeniu cyst (form przetrwalnikowych) w kale lub stwierdzeniu określonych i swoistych przeciwciał we krwi. Włosogłówczyca Chorobę tą wywołuje nicień o nazwie włosogłówka ludzka. Dorosłe osobniki pasożytują głównie w jelicie ślepym. Zmasowana inwazja tych robaków może dawać ciężką chorobę przypominającą owrzodzenie jelita grubego. W celu potwierdzenia włosogłówczycy należy wykryć w kale jaja pasożyta, które pojawiają się dopiero w 3 miesiące od zarażenia. Ich liczba określa stopień inwazji. O lekkiej postaci choroby świadczy max. 1 tysiąc jaj w 1 gramie kału, zaś o ciężkiej formie przemawia wynik powyżej 10 tysięcy jaj. Polecamy: Badanie sanepidowskie kału na nosicielstwo Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!Wysoki poziom kalprotektyny w kale może sygnalizować IBD, raka jelita grubego lub zakażenie.Umiarkowane lub niskie poziomy oznaczają, że w jelitach występuje niewielki stan zapalny. Może to wskazywać, że objawy są spowodowane infekcją wirusową lub IBS. Normalny (niski, bez stanu zapalnego) :49 μg/g lub mniej.
Ekspert medyczny artykułu Nowe publikacje Przywr: przegląd хCała zawartość iLive jest sprawdzana medycznie lub sprawdzana pod względem faktycznym, aby zapewnić jak największą dokładność faktyczną. Mamy ścisłe wytyczne dotyczące pozyskiwania i tylko linki do renomowanych serwisów medialnych, akademickich instytucji badawczych i, o ile to możliwe, recenzowanych badań medycznych. Zauważ, że liczby w nawiasach ([1], [2] itd.) Są linkami do tych badań, które można kliknąć. Jeśli uważasz, że któraś z naszych treści jest niedokładna, nieaktualna lub w inny sposób wątpliwa, wybierz ją i naciśnij Ctrl + Enter. Przywr (łac. Opisthorchosis, Engl. Przywr, francuskim. Opisthorchiase) - naturalne ogniskowej biogelmintoz z kału-oralną, z mechanizmem przekładni biegów, charakteryzujący się dłuższego upływu oraz ogniska pierwotnego żółciowa i choroby trzustki spowodowane przez przenikanie do ciała ludzkiego i rozwoju w nim dojrzałą formę robaków - Siberian fuks Kod ICD-10 Opisthorchiasis. Epidemiologia OpiTorchose Opryszczyca jest szeroko rozpowszechniona na kontynencie euroazjatyckim. Jest zarejestrowany w wielu krajach Europy Wschodniej i Środkowej. W Rosji i krajach WNP najbardziej rozległe ogniska zakażenia wykryto w Syberii Zachodniej, Północnej Kazachstanu (Ob i Irtysz dorzecza), Perm i Kirov Regionów i dorzeczach rzek Kama VYATKA, Dniepru, Desna, Sejm Doniec Northern, Southern Bug. Najbardziej napięta sytuacja występuje na Zachodniej Syberii, gdzie znajduje się największe miejsce inwazji Ob-Irtysz. Źródłem zakażenia są ludzie zarażeni opisthorchis, a także zwierzęta domowe (koty, świnie, psy) i dzikie zwierzęta mięsożerne, których dieta obejmuje ryby. Infekcja osobnika występuje, gdy jest spożywana na surowo lub nietraktowana przez ogrzewanie, zamrażanie lub solenie ryb zawierających żywotne metacerkarie. Naturalna podatność ludzi na przywry jest wysoka. Najwyższe wskaźniki zapadalności odnotowano w grupie wiekowej od 15 do 50 lat. Jeszcze kilku chorych mężczyzn. Infekcja z reguły występuje w miesiącach letnio-jesiennych. Często zdarzają się powtarzające się przypadki infekcji po wyleczeniu. Odporność jest niestabilna. Grupy ryzyka to nowi osadnicy, którzy przybyli na tereny endemiczne i bezmyślnie przyjęli lokalne tradycje spożywania nieprzetworzonych ryb. Inwazja ludności wiejskiej w środkowej części Ob osiąga 90-95%, a często niemowlęta i dzieci pierwszego roku życia. W wieku 14 lat sympatia dzieci z tą helmintozą wynosi 50-60%, podczas gdy w populacji osób dorosłych jest prawie 100%. Opistemy o mniejszej intensywności znajdują się w dorzeczach Wołgi i Kamy, Uralu, Don, Dniepru, Północna Dźwina, itp. Ośrodki przywr, spowodowane przez O. viverini, znajdują się w Tajlandii (w niektórych prowincjach, których dotyczy 80% populacji), a także w Laos w Indiach, w dniu. Tajwan oraz w kilku innych krajach Azji Południowo-Wschodniej. Na terytoriach nieendemicznych rejestrowane są importowane przypadki przywr, a nawet chorób grupowych. W takich przypadkach zakażona ryba jest czynnikiem zakażenia. W przypadku przywr, wiele chorób zakaźnych występuje w cięższych postaciach. U pacjentów z przywrami, którzy przeszli dur brzuszny, przewlekły nosicielstwo salmonelli tworzy się 15 razy częściej. O. Felineus rozwija się z potrójną zmianą gospodarzy: pierwszy pośredni (mięczaki), drugi pośredni (ryba) i ostateczny (ssaki). Wśród końcowe hosty pasożyta jest człowiek, kot, pies, świnia, i różne gatunki dzikich ssaków, który obejmuje dietę FISH (Fox i Arctic sobolową, lisa, wydry, łasicę, norki, szczury wody itd.) Z jelit końcowych gospodarzy, w pełni dojrzałe jaja opisthorchis są uwalniane do środowiska. Jaja pasożytów uwięzionych w zbiorniku wodnym mogą pozostać żywe przez 5-6 miesięcy. W wodzie jajo zostaje połknięte przez mięczaka z rodzaju Codiella, w którym uwalnia miracidia, która następnie staje się sporocyst. Rozwija się redia, a następnie przenika do wątroby mięczak, gdzie tworzą cerkarii. Wszystkie stadia larwalne rozwijają się z komórek embrionalnych partenogenetycznie (bez zapłodnienia). Przy przejściu z jednego etapu do następnego liczba pasożytów wzrasta. Czas rozwoju pasożytów w mięczaku w zależności od temperatury wody może wynosić od 2 do 10-12 miesięcy. Po osiągnięciu stadium zakaźnym cerkaria wynikają z mięczaków, w wodzie i za pomocą tajnych specjalnych dławików są przymocowane do skóry z ryb z rodziny Cyprinidae (Lin, ide, jelec, karp, leszcze, bärbel, karaluch i in.). Następnie są one aktywnie wprowadzono do tkanki podskórnej i mięśni tracą ogon i dzień później intsistiruyutsya stając metacerkariami, których wymiary wynoszą x 0,23-0,37 0,18-0,28 mm. Po 6 tygodniach metacerkaria stają się inwazyjne, a zawierające je ryby mogą służyć jako źródło infekcji dla ostatecznych gospodarzy. W jelitach ostatecznego nosiciela, pod wpływem soku dwunastnicy, larwy są uwalniane z cyst i migrują do wątroby wzdłuż wspólnego przewodu żółciowego. Czasami mogą również dostać się do trzustki. Po 3-4 tygodniach od początku zakażenia ostatecznych żywicieli pasożyty osiągają dojrzałość płciową i po zapłodnieniu zaczynają wydzielać jaja. Żywotność kota może osiągnąć 20-25 lat. [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11] Co powoduje opistchchozę? Opisthorchiasis spowodowane przez Opistorchis felineus (cat fuksus ) należy do rodzaju flatworms (trematodes), klasa przywry. Ma płaski wydłużony korpus o długości 8-14 mm i średnicy mm; wyposażony jest w dwa przyssawki - jamy ustnej i brzusznej. Opisthorchy są hermafrodytami. Jaja są bladożółte, prawie bezbarwne, z gładką skorupą z dwoma konturami, z pokrywką na lekko zwężonym drążku i lekkim pogrubieniem na przeciwległym końcu. Jajka mają rozmiar 23-24x11-19 mikronów. Czynnik sprawczy ma złożony cykl rozwojowy. Oprócz finału ma dwóch pośrednich i dodatkowych gospodarzy. W przypadku ostatecznych (podstawowych) nosicieli, robak pasożytuje na dojrzałym seksualnie etapie jego rozwoju. Z kanałów żółciowych, pęcherzyka żółciowego i przewodów trzustkowych człowieka i mięsożernych ssaków (koty, psy, lisy, lis, sobole, rosomak, dom świnia, i innych). Pasożyt jaja z żółcią wprowadzić jelita, a następnie uwalniane do środowiska. Patogeneza opisthorchiasis Po zjedzeniu inwazyjnych ryb, metacerkarie wchodzą do żołądka i dwunastnicy, aw ciągu 3-5 godzin docierają do wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych - miejsca ich głównego siedliska w ciele ostatecznego żywiciela. U 20-40% zakażonych osobników opistchory występują w kanałach trzustki i pęcherzyka żółciowego. W procesie migracji i dalszego rozwoju wydzielają enzymy i produkty przemiany materii, które wywierają uczulający i bezpośredni toksyczny wpływ na organizm. Robak, który powoduje przywr, występuje u mężczyzny Vinogradov w 1891 roku i nazwał go siberian fuks, ponieważ robak ma dwa frajerów. Dojrzały płciowo ślimak ma długość od 4 do 13 mm i szerokość od 1 do 3 mm. Ustny przyssawka znajduje się na głowie pasożyta. Na ciele robaka znajduje się drugi przyssacz brzuszny. Dojrzały płciowo robak dziennie może produkować do 900 jaj. Cykl rozwoju pasożyta obejmuje jego obecność w ciele dwóch pośrednich i jednego końcowego gospodarza. Jajka opisthorchus, po spożyciu, połykają mięczak Bitynia inflata. W jelicie tego mięczaka larwa, miracidia, wyłania się z jaja. Ten ostatni w ciele mięczaka przechodzi kilka etapów i przechodzi w redię, z której ostatecznie wyłaniają się cerkarie. Cerkarie opuszczają ciało mięczaka, wnikają do wody i przenikają łuski mięśni ryb z rodziny karpiowatych. Tam stają się metacerkariami i są znalezione, dopóki ostatni gospodarz nie zjadł ryby. Ostatnimi gospodarzami opistorów są ludzie, koty, psy, wilki, lisy i świnie. Sześć tygodni po zakażeniu ostatecznych żywicieli dojrzałe płciowo robaki zaczynają wydzielać jaja do środowiska. Dojrzali seksualnie opistorzy pasożytują w kanałach wątroby i trzustki. Stopień inwazji pasożytniczej może być różny - od kilku osób do kilku tysięcy. W dwóch fazach występuje przywr - ostry i przewlekły. Ostra faza nawrotu trwa od 4 do 6 tygodni po zakażeniu. To postępuje jako ostra choroba alergiczna z uczuleniem organizmu na produkty życia opisthorchia. Reakcja immunologiczna w ostrej fazie przywarcia prowadzi do zniszczenia błony śluzowej siedlisk pasożytów, ścian naczyń krwionośnych i układu nerwowego. Przewlekły stan choroby może trwać latami i doprowadzić do poważnych zmian w środowisku pasożytów. Opisthorchy, pasożytujące na kanały wątroby i trzustki, działają mechanicznie, toksycznie i zakaźnie na ściany dróg żółciowych i przewodów trzustki. Mechaniczne uszkodzenie błony śluzowej przewodów przez haczyki i przyssawki pasożytów prowadzi do jej urazu i zajęcia wtórnej infekcji, która powoduje produktywne zapalenie ścian kanału. Zmiany zapalne i sklerotyczne w ścianie kanału są najbardziej wyraźne i klinicznie znaczące w przewodzie pęcherza moczowego i dużej brodawki dwunastniczej i często prowadzą do ich ostrego zwężenia lub zaniku. Zmiany te prowadzą do rozwoju nadciśnienia żółciowego, ekspansji przewodów wewnątrzwątrobowych i pojawienia się cholangio-grafaz pod torebką glissona wątroby. W miąższu wątroby i trzustce występują również procesy sklerotyczne, prowadzące ostatecznie do rozwoju marskości wątroby i przewlekłego zapalenia trzustki. Wszystkie opisane objawy morfologiczne inwazji opuchlizy w połączeniu z wtórną infekcją prowadzą do rozwoju wielu powikłań wymagających interwencji chirurgicznej. Jakie są objawy opistorii? Opisthorchoza ma okres inkubacji, który wynosi 2-6 tygodni po zjedzeniu dotkniętych ryb. Choroba opastochinizmu charakteryzuje się polimorfizmem obrazu klinicznego. Opathhorchiasis nie ma jednej klasyfikacji. Wyodrębnij ostrą fazę inwazji, która może być bezobjawowa lub wymazana u miejscowych mieszkańców regionów endemicznych podczas reinfuzji lub nadkażenia. Klinicznie wyraźną postać ostrej fazy obserwuje się u osób przybywających do endemicznego regionu. Przewlekła faza choroby w przypadku braku objawów ostrej fazy jest uważana za pierwotną przewlekłą: jeśli poprzedza ją ostra faza - jako wtórna przewlekła. Uszkodzenia narządowe (drogi żółciowe, trzustka, żołądek i dwunastnica) mogą utrzymywać się nawet po uwolnieniu ciała od opisthorchia, więc niektórzy autorzy identyfikują resztkową fazę choroby. W przewlekłej fazie przywrwienia pacjenci zwykle skarżą się na uporczywy bolący ból w okolicy wątroby, gorzej na pusty żołądek, uczucie ciężkości w prawym podżebrzu i zaburzenia dyspeptyczne. Wraz z rozwojem komplikacji charakter skarg jest różny. Najczęstszym powikłaniem przywriska jest zwężenie przewodu pęcherza moczowego. Klinicznie pojawiają się one jako obturacyjne zapalenie pęcherzyka żółciowego z bólem w prawym podżebrzu, pozytywne objawy Murphy'ego, Ortnera i obecność powiększonego pęcherzyka żółciowego. U 10% pacjentów diagnozuje się ropne zapalenie dróg żółciowych i żółtaczkę mechaniczną. W ostrym obturacyjnym zapaleniu pęcherzyka żółciowego obserwuje się silny ból w prawym podżebrzu z napromieniowaniem do prawego ramienia i łopatki, wymioty i objawy ropnego zatrucia. W badaniu palpacyjnym ujawnia się ostra bolesność i objawy podrażnienia otrzewnej w strefie pęcherzyka żółciowego, której dno często jest obmacywane. Około połowa tych pacjentów jest leczona szybko. Głównym objawem zwężenia brodawkowatego z wyjątkiem bólu czuć Jaundiced twardówki i przebarwienia skóry, aholichny kału i ciemny mocz. Z towarzyszącym zapaleniem dróg żółciowych zauważyć gorączkowy gorączka i dreszcze z drenching potu. Należy zauważyć, że zwężenia dystalnej wspólnego przewodu żółciowego i brodawkowatego żółtaczki może przepływać bez atakiem bólu. Zwiększona w ten sposób symuluje pęcherzyka Courvoisier objawów charakterystycznych dla trzustki, guzów głowy. W ciężkich przypadkach z długim czasem wystąpienia inwazji opistorhoznoi stwardniające zapalenie dróg żółciowych znamienny żółtaczka z postępującego rozwoju powiększenie wątroby i marskości żółciowej. Torbiele wątroby z objawami zapalenia wątroby nie są wykrywane tak często, zwykle znajdują się w krawędziach narządu, częściej w lewym płacie i są zatrzymywane. Klinicznie manifestują się jako zespół bólowy w prawym górnym kwadrancie u pacjentów z przedłużonym przebiegiem choroby. Podczas badania palpacyjnego zostaje wykryta powiększona, bulwiasta, lekko bolesna wątroba. Ropień wątroby z przywrami jest powikłaniem ropnego zapalenia dróg żółciowych. Klinicznie manifestują się one ciężkim stanem pacjenta, silnym bólem w prawym podżebrzu i gorączką. Wątroba jest powiększona i bolesna podczas badania palpacyjnego. Ropień opistorii odnosi się do ropnia cholangiogennego. Często są wielokrotne. Opathhorchiasis zapalenie trzustki może być zarówno ostre, jak i przewlekłe. Ich objawy nie różnią się istotnie od zapalenia trzustki spowodowanego innymi przyczynami. W jaki sposób diagnozuje się stan opistchowy? Rozpoznanie "przywrchii" ustala się na podstawie klinicznych danych epidemiologicznych i laboratoryjnych: zastosowania nieprzetworzonej termicznie, lekko solonej ryby w regionach endemicznych; gorączka, zespół toksyczno-alergiczny; leukocytoza i eozynofilia we krwi; w fazie przewlekłej - objawy zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenie żołądka i jelit. Opisthorchiasis diagnozuje się za pomocą EGDS, cholecystografii, dwunastnicy, ultrasonografii narządów jamy brzusznej, oznaczania kwasowości soku żołądkowego. Badania laboratoryjne i instrumentalne Wśród laboratoryjnych metod badań w diagnostyce opistorii pierwszeństwo mają: badanie coprologic, dane sondujące dwunastnicy i odpowiedzi immunologiczne. W testach immunologicznych reakcję strącania prowadzi się w żelu, ale ta reakcja jest również pozytywna dla innych helminthiazy. W badaniach coprologicznych ujawniają obecność w kale jaja opatów. W takim przypadku badanie coprologiczne należy przeprowadzić kilka razy. Kiedy dwunastnica brzmi w powstałej żółci, mikroskopia ujawnia jaja pasożytów. Zwłaszcza wiele z nich jest zdefiniowanych w części "B". Po wykryciu ultradźwięków duży pęcherzyk żółciowy i zwężenie kanału pęcherzykowego. Zwykle wiąże się to z ekspansją wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych i włóknieniem okołopępowym. Wraz ze zwężeniem przewodu żółciowego wspólnego obserwuje się jego wydłużenie i wykrywa się cholangio- grafazy. Torbiele opryszczacezy i ropnie wątroby są również dość wyraźnie określone za pomocą ultradźwięków. Podczas tego badania potwierdzono również obecność zapalenia węzłów chłonnych w okolicy okostnej. W przypadku fibrogastroduodenoskopii obserwuje się obraz zapalenia dwunastnicy i narzucania fibryny na błonę śluzową dwunastnicy w postaci "semoliny". Retrograde cholangiopankreatography ujawnia obecność zwężeń dróg żółciowych, torbieli, ropni wątroby i powiększania dróg żółciowych, a także cholangioektaz. Charakterystyczną cechą zwężeń dróg żółciowych w leczeniu przywrami jest ich dość długa długość. Podczas laparotomii noty przewody żółciowe rozprężne, zwłaszcza na dolnej powierzchni w wątrobie, głównie w lewym płacie ciała, obecność holangioektazov dużą rozdęty pęcherzyka żółciowego, rozszerzenie pozawątrobowych dróg żółciowych i powiększenie periholedohealnye węzłów chłonnych zapalny. Podczas prowadzenia śródoperacyjnej cholangiografii w punkcie przypadku opisthorchosis mass pasożytów wydajności dróg żółciowych, a zwłaszcza po umieszczeniu w preparatach kanały jod. Diagnostyka różnicowa Gdy żółtaczka mechaniczna z obecnością rozszerzonego pęcherzyka żółciowego powinna być przeprowadzona diagnostyka różnicowa przywr z guzami głowy trzustki. Jest to szczególnie ważne w przypadku zapalenia trzustki wywołanego rzekomym zapaleniem opon. Życie na terenach endemicznych, jedzenie ryb surowych i suszonych, badanie koprologiczne, badanie dwunastnicy i reakcje immunologiczne są drogowskazami dla prawidłowego rozpoznania przywr. [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20] Przykład sformułowania diagnozy Ostry (przewlekły) przywr. Komplikacje: obturacyjne obturacyjne zapalenie pęcherzyka żółciowego, zwężenie dystalnej części przewodu żółciowego wspólnego Z żółtaczką lub bez niego, torbieli przywriska wątroby, ropień wątroby przywrch, zapalenie zastoinowej zapalenie trzustki ostre lub przewlekłe (bolesne, guz rzekomy, torbiel trzustki). [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27] Screening Badanie przesiewowe powinno obejmować wszystkich pacjentów poszukujących opieki medycznej na terenach endemicznych i obejmować prowadzenie badań dotyczących badań koprologicznych, immunologicznych i ultrasonograficznych. Jak zbadać? Jakie testy są potrzebne? Jak leczy się przywr Celem leczenia jest odradzanie i eliminowanie zaburzeń spowodowanych powikłaniami przywr. Odradzanie odbywa się w warunkach ambulatoryjnych, a komplikacje związane z przywremią stanowią wskazanie do hospitalizacji w szpitalu chirurgicznym. Opryszczyca jest leczona w sposób kompleksowy, indywidualnie, biorąc pod uwagę współistniejące choroby. Hospitalizacja pacjentów odbywa się zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Przypisać łagodny reżim, dieta numer 5 przez 6 miesięcy. Leki Do dehelminthization z opistchchisis stosuje się jednodniowe leczenie z biltricid (praziquantel). Przebieg leczenia wymaga dawki 60 mg leku na kilogram masy ciała pacjenta. Po przeprowadzeniu w ciągu dnia kuracji przedtracytotropowej pacjent przyjmuje 6 dawek wymaganej dawki leku. Skuteczność takiego odradzania sięga 80-90%. Następnego dnia przeprowadzane jest kontrolne badanie dwunastnicy. Lek z wyboru - prazikvantel lub jego krajowy odpowiednik z azinoks. Opryszczak jest z reguły leczony ambulatoryjnie (z wyjątkiem pacjentów z ciężkimi objawami ostrej fazy, ciężkim uszkodzeniem narządów, objawami toksyczno-alergicznymi). W fazie ostrej leczenie rozpoczyna się po zatrzymaniu gorączki, eliminacji zatrucia i objawów alergii. Leczenie chirurgiczne Leczenie chirurgiczne stosuje się tylko w przypadku rozwoju powikłań inwazji opioidowej. Obejmuje cholecystektomię, interwencje na zewnątrzwątrobowe drogi żółciowe i operację powikłań wątroby i trzustki. Opinia niektórych chirurgów, że z zapaleniem pęcherzyka żółciowego powinna być ograniczona do sanacji pęcherzyka żółciowego z cholecystostomią, nie ma wystarczających podstaw. Dowodem na bezpodstawność tego przepisu jest wyraźne naruszenie funkcji kurczowej pęcherzyka żółciowego w czasie inwazji opierstchzy. W przypadku zapalenia pęcherzyka żółciowego z pęcherzyka żółciowego w rzeczywistości nie działa i zamienia się w źródło chronicznej infekcji. Ponadto w zapaleniu pęcherzyka żółciowego występuje wady pęcherzyka żółciowego w 90% przypadków. Również w obecności złogów pęcherzyka żółciowego niemożliwe jest skuteczne zwalczenie zapalenia dróg żółciowych wykrytego w 80% przypadków. Odkażanie dróg żółciowych przez cholecystostomię nie jest możliwe z powodu zwężeń przewodu pęcherzykowego. Z tego powodu, przy opistoryzacyjnym zapaleniu pęcherzyka żółciowego, zapaleniu dróg żółciowych i zwężeniach pozaustrojowych dróg żółciowych, cholecystektomię uważa się za operację z wyboru. Stan zewnątrzwątrobowych żółciowa koniecznie oceniać cholangiografii śródoperacyjnej i holedohoskopii. W obecności wspólnego dalszego zwężenia dróg żółciowych i brodawkowatego konieczności wytworzenia fragmentu odzyskiwania żółci do jelita, nakładając Halla dohoduodenoanastomoza lub holedohoeyunoanastomoza wyłącz Roux pętli jelita. Endoskopu zwężenia papillosphincterotomy opistorhoznoj działać przy bardzo rzadko, ze względu na fakt, że zwężenie kanału w tej choroby jest zwykle przedłużone i nie mogą być wyeliminowane przez interwencję na końcowej części wspólnego przewodu żółciowego. Formowanie zespoleń biliodigestacyjnych z zwężeniem opłucnej powinno się łączyć z drenażem nadrzęstnym w celu późniejszego sanatyzacji pozawątrobowych dróg żółciowych. Codzienne płukanie przewodów zawierających roztwory zawierające jod i antybiotyki w okresie pooperacyjnym pozwala wyeliminować zapalenie dróg żółciowych iw 90% przypadków łagodzi objawy z opi- lii bez dodatkowej terapii. W przypadku torbieli wątroby z zapaleniem wątroby wykonuje się resekcję wątroby, aw przypadku ropni wątroby z przywrami, wykonuje się drenaż. Pojedyncze ropnie można usunąć przez wycięcie dotkniętych części wątroby. W torbieli opystorowatych ogona i trzustki wykonuje się wycięcie dotkniętych części cystą. W torbieli głowy wykonuje się wycięcie przedniej ściany torbieli i kriodestrukcję pozostałych ścian. Możliwe powikłania pooperacyjne. Przy radykalnej operacji z przywróceniem żółci w jelitach prawdopodobieństwo powikłań jest niewielkie. Po operacji torbieli może dojść do rozwoju żółciowego zapalenia otrzewnej i pooperacyjnego zapalenia trzustki. Zastosowanie krioterapii zmniejsza ryzyko wystąpienia zapalenia trzustki. Śmiertelność po cholecystektomii i operacjach na drogach żółciowych wynosi 2-3%. Dalsze zarządzanie Po operacji na woreczku żółciowym i drogach żółciowych pacjent jest wyłączony na trzy do czterech tygodni. Po interwencjach na wątrobę i trzustkę okres niezdolności do pracy wynosi dwa miesiące, a ułatwienie warunków pracy jest konieczne przez 6-12 miesięcy. Jak zapobiegać opistchchiasis? W celu uniknięcia opistchazy nie należy spożywać nieulegających obróbce termicznej ryb karpiowatych. Jakie jest rokowanie w opistgorchozie? W przypadku braku powikłań bakteryjnych, przywrócenie zwykle ma korzystne rokowanie. Poważne rokowanie - wraz z rozwojem procesów ropnych w drogach żółciowych, żółciowym zapaleniu otrzewnej i ostrym zapaleniu trzustki: niekorzystne w rozwoju raka dróg żółciowych lub raka wątroby. Translation Disclaimer: The original language of this article is Russian. For the convenience of users of the iLive portal who do not speak Russian, this article has been translated into the current language, but has not yet been verified by a native speaker who has the necessary qualifications for this. In this regard, we warn you that the translation of this article may be incorrect, may contain lexical, syntactic and grammatical errors.
Przywry: budowa. Do gromady tej, liczącej przeszło 5 tysięcy poznanych gatunków, należą wyłącznie pasożyty zwierząt. Mogą żyć w narządach wewnętrznych swych żywicieli lub na ich ciele. Do grupy pasożytów wewnętrznych (endopasożytów) należą przedstawiciele podgromady przywr dwurodnych (Digenea). Pasożytami zewnętrznymi Przez aktualizacja dnia 18:58 Jak rozpoznać robaki u kota – objawy zarobaczenia ©Shutterstock Objawy zarobaczenia u kota często są niestety niespecyficzne – mogą równie dobrze być symptomami innych chorób bądź dolegliwości. Oczywistym sygnałem, że kot ma robaki, jest obecność pasożytów w kale bądź wymiocinach zwierzęcia. Kot może zwymiotować dorosłą postać glisty kociej, nicienie te mogą również być wydalane z kałem. Glista to nitkowaty, biały robak o długości od 3 do 10 cm. Jeśli kota zaatakował tasiemiec, wraz z kałem kot może wydalać człony pasożyta. Przypominają one ziarenka ryżu (tu należy zachować szczególną ostrożność – człony tasiemca wypełnione są jajami!). Białe robaki u kota (zarówno glisty jak i człony tasiemca) mogą pojawiać się również wokół jego odbytu. Do mniej oczywistych objawów zarobaczenia należą natomiast: przewlekła biegunka, częste wymioty, zaburzenia łaknienia (brak apetytu bądź wręcz przeciwnie – nadmierny apetyt wywołany zwiększonym zapotrzebowaniem kota na składniki odżywcze, „wykradane” mu przez znajdującego się w jelicie pasożyta, chociażby tasiemca), utrata masy ciała, obecność krwi i śluzu w kale, apatia, osowiałość, wysunięcie się trzeciej powieki, pogorszenie się kondycji sierści (futro matowe, szorstkie, przerzedzone), anemia – w przypadku silnej inwazji pasożytów lub u kociąt, dla których zarobaczenie jest szczególnie niebezpieczne, kaszel, duszności – w przypadku glisty kociej, która może przemieszczać się drogami oddechowymi. Jakie pasożyty może mieć nasz kot? Nicienie u kota To najczęściej występujące pasożyty u kota, które występują w kilku odmianach: Glisty u kota U kotów występują dwa rodzaje glist: toxara cati i toxara leonina. Już małe kocięta mogą mieć glisty, jeśli ich matka zarażona jest robakami. Maluchy zarażają się poprzez ssanie. Starsze koty z kolei zarażają się, połykając inwazyjne jaja tych nicieni. Występują one powszechnie, więc wystarczy zjedzenie pokarmu leżącego na ziemi, napicie się wody z kałuży czy fontanny na zewnątrz. Kot może się zarazić także poprzez zjedzenie zarobaczonego gryzonia. Objawy zarobaczenia glistą kocią najłatwiej zauważyć u kociąt, kotów o osłabionej odporności, starych czy chorych, a także w przypadku inwazji dużej ilości pasożytów. Bardzo często jednak zarażeniu glistami nie towarzyszą żadne objawy kliniczne, a o obecności robaków u kota dowiadujemy się dopiero, jeśli zauważymy dorosłe pasożyty w kale bądź wymiocinach. Tęgoryjec u kota Znacznie rzadziej niż glisty atakują koty inne nicienie – tęgoryjce. Są to pasożyty bardzo małych rozmiarów – niewidoczne gołym okiem. Ich obecność można stwierdzić dopiero po zbadaniu próbki kału kota. Tęgoryjec wczepia się w błonę śluzową jelita cienkiego i odżywia się krwią. Zakażenie tęgoryjcem często jest bezobjawowe, a czasem występują objawy ze strony przewodu pokarmowego. Przy silnej inwazji występuje niedokrwistość. Kot może się zarazić tęgoryjcem poprzez zjedzenie larwy pasożyta bytującej w ziemi. Tasiemiec u kota Najczęściej do zarażenia tasiemcem dochodzi u kota poprzez pasożyty zewnętrzne – zjedzenie pchły, która jest żywicielem pośrednim tasiemca. Dlatego do podstawowych zasad profilaktyki tasiemczycy u kotów należy profilaktyka przeciwpchelna i jak najszybsze, dokładne zwalczanie inwazji pcheł u kota (zarówno dorosłych osobników bytujących na zwierzęciu, jak i jaj, larw oraz poczwarek w jego otoczeniu). Do żywicieli pośrednich tasiemca należą także wszoły. Koty najczęściej zarażają się tasiemcem psim (Dypilidium caninum), którego dorosła postać może osiągać długość nawet do 80 cm. Robak ten przyczepia się do ścianek jelita przy pomocy przyssawek i haków. Inny tasiemiec, który może też atakować koty to Taenia spp (jego żywicielem pośrednim jest królik). Zarażenie może przebiegać bezobjawowo; jedynie wydalanie członów tasiemca wraz z kałem wywołuje często świąd, czasem także zapalenie odbytu. Zarobaczony kot wówczas często liże okolice odbytu. U niektórych kotów na obecność pasożyta reaguje układ pokarmowy. Pojawiają się zaburzenia czynności przewodu pokarmowego – wystąpić może biegunka lub zaparcie. Im dłużej pasożyt pobiera składniki odżywcze z jelita cienkiego kota, tym wyraźniej można zauważyć oznaki bytowania robaka w organizmie. Kot może chudnąć mimo apetytu, u młodych zwierząt dojść może do zahamowania wzrostu. Pogarsza się jakość sierści. Jeśli bytujący w jelicie tasiemiec jest duży, a także w przypadku silnego zarobaczenia (zwłaszcza u młodych kotów), zdarza się, że dochodzi do zaczopowania jelita. Jest to stan zagrożenia życia. Pierwotniaki Oprócz nicieni i robaków płaskich kota zaatakować mogą także pierwotniaki – najczęściej są to Giardia lamblia oraz kokcydia. Pierwotniaki atakują najczęściej kocięta oraz koty stare, chore oraz o obniżonej odporności. Lamblioza u kota pojawia się najczęściej po wypiciu przez kota wody z kałuży czy stawu (dlatego też częściej zapadają na nią koty wychodzące). Cysty lamblie, które są wydalane z kałem, mają zdolność zarażania nawet przez kilka miesięcy. Lamblie u kota można zdiagnozować poprzez badanie kału u lekarza weterynarii (test immunoenzymatyczny). Pierwotniak może bytować w jelicie cienkim, drogach żółciowych lub pęcherzyku żółciowym kota. U niektórych kotów zakażenia przechodzą bezobjawowo, u innych głównym symptomem są przewlekłe, męczące biegunki i towarzyszące im odwodnienie. Kokcydia to jednokomórkowy pierwotniak, który występuje w kilku rodzajach. Jest charakterystyczny głównie dla młodych kotów. Pierwotniaki niszczą błonę komórkową jelit, wywołując biegunkę. Cechy charakterystyczne przy zakażeniu to apatia, wzdęty brzuszek, odwodnienie i oczywiście biegunka. Robaki u kota - zapobieganie i leczenie ©Shutterstock Jak zauważają autorzy publikacji ESCCAP (Europejskiej Rady Naukowej do Spraw Pasożytów u Zwierząt Towarzyszących) stanowiącej przewodnik dla lekarzy i opiekunów w kwestiach profilaktyki i leczenia inwazji pasożytów, najlepszym (choć oczywiście nie w 100% niezawodnym) sposobem na stwierdzenie, czy kot ma robaki, jest wykonywanie regularnych badań kału. Jest to ważne zwłaszcza w profilaktyce toksokarozy (zarażenia glistami). Glisty produkują duże ilości jaj i już kilka robaków może wyprodukować ich ogromną liczbę. Jeżeli zwierzęta nie są poddawane okresowym badaniom parazytologicznym, właściwym działaniem jest regularne odrobaczanie dorosłych psów i kotów z zastosowaniem odpowiednich leków przeciwrobaczych. W zależności od ryzyka zarażenia jednym lub wieloma gatunkami robaków, do przeprowadzenia terapii można wybrać lek przeciwrobaczy o szerokim bądź wąskim zakresie działania. Badanie parazytologiczne kału Badanie parazytologiczne kału można przeprowadzać średnio raz na trzy miesiące, a w przypadku kotów pozostających w większych skupiskach (włącznie z hodowlami), kotów wychodzących (chociażby do zabezpieczonego ogródka) czy kotów karmionych surowym mięsem badania takie należy powtarzać nawet co miesiąc. Do torebki strunowej czy pojemniczka należy zebrać próbki z kilku kolejnych dni (optymalnie z 3 dni). W międzyczasie próbki należy przechowywać w lodówce. Badanie kału poprzedzające leczenie środkami odrobaczającymi ma dwie podstawowe zalety. Po pierwsze, lekarz jest w stanie stwierdzić, który konkretnie gatunek pasożyta zaatakował kota, i podać środek odrobaczający dobrany pod kątem zwalczenia tego właśnie pasożyta. Po drugie, w przypadku gdy kot nie jest zarażony robakami, unikamy podawania mu środka odrobaczającego bez powodu. Środki odrobaczające Jeśli z jakichś powodów wykonywanie regularnych badań kału nie jest możliwe, odrobaczanie kota polega na podaniu mu środka przeciwrobaczego o szerokim spektrum działania. Środki odrobaczające mogą mieć formę tabletek, pasty, żelu lub kropli na kark (spot-on). Istnieją krople działające zarówno na pasożyty wewnętrzne, jak i zewnętrzne, co jest szczególnie przydatne w przypadku leczenia inwazji pcheł połączonego z profilaktyką tasiemczycy. Ważne, by podawanie preparatów przeprowadzić zgodnie z zaleceniem lekarza weterynarii. Oprócz formy preparaty różnią się także spektrum działania. Niektóre są jednoskładnikowe i działają na konkretny typ pasożyta, inne z kolei są w stanie zlikwidować robaki więcej niż jednego gatunku, zawierają bowiem zróżnicowane substancje czynne.przywry w kale zdjęcia
